Skąd na księżycach Urana bierze się dwutlenek węgla? Nowe badanie przybliża naukowców do rozwiązania wieloletniej zagadki

Przez dziesięciolecia Uran pozostawał jedną z największych zagadek Układu Słonecznego. Jedynym statkiem kosmicznym, który zbliżył się do planety, był Voyager 2 podczas historycznego przelotu w styczniu 1986 roku. Od tamtej pory astronomowie byli zmuszeni polegać głównie na obserwacjach prowadzonych z Ziemi oraz przy użyciu teleskopów kosmicznych. Mimo ogromnego postępu technologicznego odległość wynosząca niemal trzy miliardy kilometrów sprawia, że każde nowe dane są niezwykle cenne i często prowadzą do kolejnych pytań zamiast jednoznacznych odpowiedzi.

Jednym z takich pytań jest obecność związków węgla na powierzchniach największych księżyców Urana. Ariel, Umbriel, Titania i Oberon są zbudowane przede wszystkim z lodu wodnego oraz skał, a ich powierzchnie przez miliardy lat pozostawały wystawione na działanie promieniowania kosmicznego oraz wysokoenergetycznych cząstek uwięzionych w nietypowym polu magnetycznym planety. Wydawałoby się, że w takich warunkach dwutlenek węgla powinien stopniowo zanikać. Tymczasem obserwacje prowadzone od ponad dwudziestu lat konsekwentnie pokazują coś zupełnie innego – CO₂ nie tylko tam występuje, ale miejscami tworzy wyraźne skupiska.

W dziale Astronomia warto też zajrzeć do materiału Astronomowie obserwowali ten sam dysk przez 10 lat. Nowe dowody wskazują na narodziny planety w HD 135344B Przez dziesięć lat astronomowie obserwowali układ HD 135344B za pomocą….

To właśnie ta pozorna sprzeczność od dawna intrygowała planetologów. Jeśli promieniowanie nieustannie niszczy cząsteczki dwutlenku węgla, musi istnieć mechanizm, który je uzupełnia. Przez lata powstało kilka konkurencyjnych hipotez. Jedna zakładała, że CO₂ powstaje bezpośrednio na powierzchni w wyniku reakcji chemicznych wywoływanych przez promieniowanie. Inna sugerowała, że związki węgla wydostają się z wnętrza księżyców, a następnie osiadają na powierzchni. Pojawiały się również pomysły, że część materiału mogły dostarczyć komety i planetoidy bombardujące te odległe światy miliardy lat temu.

Co wiemy o księżycach Urana?

Choć Uran posiada 28 znanych księżyców, największą uwagę naukowców od lat przyciąga pięć tzw. klasycznych satelitów. Są to Miranda, Ariel, Umbriel, Titania i Oberon. To właśnie one powstały najprawdopodobniej razem z planetą i zachowały zapis wydarzeń z początków historii Układu Słonecznego. Najnowsze badanie koncentruje się na czterech największych z nich, pomijając znacznie mniejszą Mirandę, której powierzchnia i historia geologiczna różnią się od pozostałych.

Na pierwszy rzut oka wszystkie te księżyce wydają się do siebie podobne. Ich powierzchnie pokrywa lód wodny wymieszany ze skałami oraz ciemniejszym materiałem bogatym w związki organiczne. Każdy z nich nosi ślady licznych uderzeń meteoroidów, jednak niektóre wykazują również oznaki znacznie bardziej złożonej historii geologicznej. Szczególnie interesujący jest Ariel, którego powierzchnia należy do najmłodszych w całym systemie Urana. Widać na niej rozległe uskoki, doliny oraz ślady procesów, które mogły być związane z dawną aktywnością wewnętrzną. To właśnie ten księżyc coraz częściej pojawia się w dyskusjach dotyczących możliwości istnienia podpowierzchniowego oceanu.

Choć obecnie nie dysponujemy bezpośrednimi dowodami na istnienie ciekłej wody pod lodową skorupą Ariela, obserwacje wykonane przez Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba w 2023 roku dostarczyły niezwykle interesujących wskazówek. Instrumenty teleskopu wykryły skoncentrowane obszary bogate w dwutlenek węgla, a także sygnały mogące wskazywać na obecność tlenku węgla oraz minerałów węglanowych. To właśnie te wyniki sprawiły, że część badaczy zaczęła poważnie rozważać scenariusz, w którym przynajmniej część związków węgla mogłaby pochodzić z wnętrza księżyca, a nie wyłącznie z procesów zachodzących na jego powierzchni.

Dlaczego obecność CO₂ jest tak zaskakująca?

Na Ziemi dwutlenek węgla jest powszechnym składnikiem atmosfery i odgrywa kluczową rolę w wielu procesach geologicznych oraz biologicznych. Na lodowych księżycach Urana sytuacja wygląda jednak zupełnie inaczej. Nie posiadają one gęstej atmosfery, która mogłaby chronić powierzchnię przed promieniowaniem. Oznacza to, że cząsteczki CO₂ są nieustannie bombardowane przez wysokoenergetyczne elektrony, protony oraz promieniowanie ultrafioletowe pochodzące ze Słońca.

W warunkach laboratoryjnych wiadomo, że takie oddziaływania prowadzą do rozpadania się cząsteczek dwutlenku węgla. W skali milionów lat znaczna część tego materiału powinna zniknąć z powierzchni. Tymczasem obserwacje spektroskopowe konsekwentnie pokazują jego obecność. Co więcej, rozmieszczenie CO₂ nie jest przypadkowe. Największe ilości występują na półkulach zwróconych przeciwnie do kierunku ruchu orbitalnego, czyli na tzw. półkulach tylnych. To właśnie tam magnetosfera Urana najintensywniej bombarduje powierzchnię naładowanymi cząstkami.

Ten pozornie drobny szczegół okazał się jednym z najważniejszych argumentów przemawiających za udziałem promieniowania w tworzeniu lub przekształcaniu związków węgla. Gdyby dwutlenek węgla pochodził wyłącznie z wnętrza księżyców, jego rozmieszczenie prawdopodobnie wyglądałoby inaczej. Z kolei gdyby powstawał wyłącznie dzięki promieniowaniu, trudno byłoby wyjaśnić niektóre cechy jego struktury oraz koncentracji wykryte przez teleskop Jamesa Webba. Właśnie ta sprzeczność stała się punktem wyjścia dla autorów najnowszego badania.

Nowa praca nie obala wcześniejszych teorii. Łączy je w jedną spójną historię

Artykuł opublikowany w lipcu 2026 roku nie przedstawia sensacyjnego odkrycia ani nie ogłasza ostatecznego rozwiązania zagadki. Jego wartość polega na czymś znacznie ważniejszym – próbie pogodzenia wyników wielu wcześniejszych obserwacji wykonanych zarówno z Ziemi, jak i przez Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba.

Autorzy przeanalizowali widma czterech największych księżyców Urana oraz porównali je z wynikami eksperymentów laboratoryjnych odtwarzających warunki panujące na ich powierzchniach. Dzięki temu mogli sprawdzić, czy właściwości wykrytego dwutlenku i tlenku węgla odpowiadają materiałowi powstałemu wyłącznie wskutek oddziaływania promieniowania, czy też wskazują na bardziej złożoną historię geologiczną.

Pierwsze wnioski są niezwykle interesujące. Część obserwowanych złóż CO₂ rzeczywiście można wyjaśnić procesami chemicznymi zachodzącymi bezpośrednio na powierzchni pod wpływem promieniowania. Jednocześnie jednak niektóre sygnały spektroskopowe sugerują obecność grubszych i bardziej uporządkowanych warstw lodu z dwutlenkiem węgla, których powstanie trudno wyjaśnić wyłącznie radiolizą. Zdaniem autorów najbardziej prawdopodobny scenariusz zakłada, że oba procesy zachodzą równocześnie. Oznaczałoby to, że część związków węgla może wydostawać się z wnętrza księżyców lub pochodzić z dawnych pokładów znajdujących się pod powierzchnią, natomiast promieniowanie i magnetosfera Urana nieustannie zmieniają ich rozmieszczenie oraz skład chemiczny.

To podejście dobrze pokazuje, jak współcześnie rozwija się nauka. Zamiast zastępować jedną hipotezę kolejną, badacze coraz częściej dochodzą do wniosku, że rzeczywistość okazuje się bardziej złożona i wymaga połączenia kilku mechanizmów działających jednocześnie.

Radioliza. Niewidzialny proces, który nieustannie zmienia powierzchnie lodowych światów

Aby zrozumieć znaczenie najnowszego badania, warto przyjrzeć się procesowi, który od lat znajduje się w centrum zainteresowania planetologów. Mowa o radiolizie – zjawisku zachodzącym wtedy, gdy wysokoenergetyczne cząstki lub promieniowanie rozbijają cząsteczki znajdujące się w lodzie. Choć brzmi to jak skomplikowany proces laboratoryjny, w rzeczywistości jest on powszechny w całym Układzie Słonecznym. Zachodzi na powierzchniach księżyców Jowisza i Saturna, na odległych obiektach Pasa Kuipera, a także na księżycach Urana. To właśnie dlatego naukowcy coraz częściej określają takie światy mianem naturalnych laboratoriów chemicznych.

Powierzchnie Ariela, Umbriela, Titanii i Oberona niemal nie posiadają atmosfery. Oznacza to, że nic nie chroni ich lodowej skorupy przed nieustannym bombardowaniem przez promieniowanie ultrafioletowe oraz naładowane cząstki pochodzące z magnetosfery Urana. Gdy elektron lub proton uderza w ziarno lodu, dochodzi do rozerwania wiązań chemicznych. Powstają bardzo reaktywne atomy i rodniki, które mogą łączyć się na nowo, tworząc zupełnie inne związki niż te obecne wcześniej. W praktyce oznacza to, że powierzchnia księżyca nie jest bierną warstwą zamarzniętego lodu. To środowisko, w którym przez miliardy lat zachodzi powolna, ale nieustanna ewolucja chemiczna.

To właśnie radioliza od dawna była jednym z głównych kandydatów wyjaśniających obecność dwutlenku węgla na księżycach Urana. Jeśli w lodzie wodnym znajdują się związki zawierające węgiel, promieniowanie może prowadzić do ich przekształcenia w CO₂. Problem polega jednak na tym, że ten sam proces potrafi również niszczyć już istniejące cząsteczki dwutlenku węgla. W efekcie naukowcy od lat próbują odpowiedzieć na pytanie, czy radioliza produkuje więcej CO₂, niż później sama niszczy. Najnowsze badanie sugeruje, że odpowiedź nie jest jednoznaczna i zależy od miejsca oraz historii geologicznej konkretnego księżyca.

Z tego samego działu (Astronomia) polecamy lekturę Astronomowie odkryli dwa niezwykłe światy. Jeden z nich może właśnie zmieniać się w gorącego Jowisza Międzynarodowy zespół astronomów potwierdził istnienie dwóch nowych….

Magnetosfera Urana odgrywa większą rolę, niż mogłoby się wydawać

Jednym z najbardziej niezwykłych elementów całego systemu Urana jest jego pole magnetyczne. W przeciwieństwie do Ziemi czy Jowisza nie jest ono ustawione niemal równolegle do osi obrotu planety. Oś magnetyczna Urana jest silnie nachylona i dodatkowo przesunięta względem środka planety. W rezultacie magnetosfera ma bardzo nieregularny kształt i podczas obrotu planety w specyficzny sposób oddziałuje z jej księżycami.

To właśnie w tej magnetosferze uwięzione są ogromne ilości wysokoenergetycznych elektronów i protonów. Kiedy księżyce przemieszczają się po swoich orbitach, jedne obszary ich powierzchni są bombardowane znacznie intensywniej niż inne. Efekt ten doskonale odpowiada obserwacjom prowadzonym od wielu lat. Największe ilości dwutlenku węgla wykrywa się na tzw. półkulach tylnych, czyli tych, które podczas ruchu orbitalnego są skierowane przeciwnie do kierunku lotu.

Dla planetologów była to bardzo ważna wskazówka. Gdyby rozmieszczenie CO₂ było przypadkowe lub wynikało wyłącznie z procesów zachodzących we wnętrzu księżyców, trudno byłoby wyjaśnić tak wyraźną zależność od kierunku bombardowania przez magnetosferę. Z drugiej strony sam wpływ promieniowania nie tłumaczy wszystkich cech wykrytych przez teleskop Jamesa Webba. Najnowsza publikacja pokazuje, że oba mechanizmy prawdopodobnie wzajemnie się uzupełniają. Wnętrze księżyców może dostarczać część materiału, natomiast magnetosfera odpowiada za jego późniejsze przekształcenia i rozmieszczenie na powierzchni.

James Webb dostarczył danych, których wcześniej po prostu nie dało się uzyskać

Przez wiele lat astronomowie obserwowali księżyce Urana z wykorzystaniem teleskopów naziemnych. Pozwalały one wykrywać obecność niektórych związków chemicznych, jednak ich możliwości były ograniczone przez ziemską atmosferę oraz stosunkowo niewielką rozdzielczość uzyskiwanych widm. Prawdziwy przełom nastąpił dopiero wraz z rozpoczęciem pracy Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba.

Instrument NIRSpec umożliwił analizę światła odbitego od powierzchni księżyców z dokładnością, o której jeszcze dekadę temu można było jedynie marzyć. Dzięki temu udało się nie tylko potwierdzić obecność dwutlenku węgla, ale również wykryć tlenek węgla oraz sygnały mogące wskazywać na obecność minerałów węglanowych. Co szczególnie istotne, dane pozwoliły również określić sposób występowania tych związków w lodzie. Okazało się, że nie są one równomiernie rozproszone. W wielu miejscach tworzą skoncentrowane skupiska o właściwościach trudnych do wyjaśnienia prostymi modelami radiolizy.

Autorzy najnowszej publikacji wykorzystali właśnie te dane jako punkt wyjścia do swoich analiz. Zamiast skupiać się wyłącznie na obecności konkretnych cząsteczek, postanowili odpowiedzieć na pytanie, w jaki sposób powstały obserwowane widma. W tym celu porównali obserwacje z wynikami eksperymentów laboratoryjnych, w których różne rodzaje lodu poddawano działaniu promieniowania w warunkach zbliżonych do tych panujących na księżycach Urana.

Dlaczego laboratoria są równie ważne jak teleskopy

Choć astronomia kojarzy się przede wszystkim z obserwacjami nieba, ogromna część współczesnych badań odbywa się w laboratoriach. Naukowcy odtwarzają tam warunki panujące na odległych planetach i księżycach, aby sprawdzić, jak zachowują się różne substancje pod wpływem niskiej temperatury, próżni czy promieniowania.

W przypadku księżyców Urana badacze przygotowują próbki lodu zawierające wodę, dwutlenek węgla, tlenek węgla oraz inne związki chemiczne, a następnie bombardują je elektronami lub protonami o energiach odpowiadających tym występującym w magnetosferze planety. Po zakończeniu eksperymentu analizowane jest światło odbijające się od takich próbek. Jeśli uzyskane widmo odpowiada temu obserwowanemu przez teleskopy, można z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że podobny proces zachodzi również na rzeczywistym księżycu.

To właśnie dzięki takim porównaniom autorzy nowego badania doszli do wniosku, że część złóż dwutlenku węgla nie przypomina cienkich warstw powstających wyłącznie wskutek radiolizy. Ich właściwości wskazują raczej na grubsze, bardziej uporządkowane pokłady lodu, które mogły zostać odsłonięte przez procesy geologiczne lub pochodzić z materiału wydostającego się z wnętrza księżyców. Jednocześnie powierzchnia tych pokładów jest stale modyfikowana przez promieniowanie, co tłumaczy obserwowane różnice pomiędzy poszczególnymi regionami.

Czy pod powierzchnią Ariela rzeczywiście może istnieć ocean?

To pytanie od kilku lat powraca coraz częściej i nie bez powodu budzi ogromne zainteresowanie. W przypadku Europy, Enceladusa czy Ganimedesa istnienie podpowierzchniowych oceanów znajduje coraz mocniejsze potwierdzenie. Księżyce Urana pozostają pod tym względem znacznie słabiej poznane, jednak Ariel zaczyna wyróżniać się jako jeden z najbardziej obiecujących kandydatów.

Nie oznacza to jednak, że nowe badanie potwierdza obecność oceanu. Byłoby to zbyt daleko idące uproszczenie. Autorzy zachowują ostrożność i podkreślają, że obserwowane związki chemiczne mogą mieć kilka różnych źródeł. Jednym z nich jest materiał pochodzący z wnętrza księżyca, ale nie musi to oznaczać aktywnego oceanu istniejącego obecnie. Równie dobrze mogą to być pozostałości dawnych procesów geologicznych lub materiał odsłonięty w wyniku uderzeń meteoroidów i ruchów skorupy lodowej.

To bardzo ważne rozróżnienie, ponieważ w mediach często pojawiają się nagłówki sugerujące znacznie więcej, niż rzeczywiście wynika z publikacji naukowych. W tym przypadku badacze nie twierdzą, że odkryli ocean pod powierzchnią Ariela. Pokazują jedynie, że część obserwowanych danych jest zgodna z hipotezą zakładającą udział materiału pochodzącego z wnętrza księżyca. Ostateczne potwierdzenie będzie wymagało bezpośrednich badań prowadzonych przez przyszłą sondę kosmiczną.

Dlaczego ta praca może mieć znaczenie dla przyszłej misji do Urana?

Jeśli ten wątek Cię wciąga, sprawdź też Słone chmury na Różowej Planecie. JWST rozwiązał zagadkę sprzed 13 lat Przez 13 lat wymykała się badaczom. Obiekt o masie 25 Jowiszów, skąpany….

Choć wyniki najnowszego badania dotyczą związków chemicznych na powierzchni czterech odległych księżyców, ich znaczenie wykracza daleko poza samą planetologię. Od kilku lat Uran znajduje się w centrum zainteresowania naukowców planujących kolejne wielkie misje eksploracyjne. W opublikowanym przez amerykańskie Narodowe Akademie Nauk raporcie Planetary Science and Astrobiology Decadal Survey 2023–2032 misja Uranus Orbiter and Probe została wskazana jako najwyższy priorytet dla NASA w badaniach dużych planet w nadchodzących dekadach. Celem takiej wyprawy nie będzie jedynie zbadanie samego Urana, ale również jego rozbudowanego systemu księżyców, który do dziś pozostaje niemal całkowicie niepoznany.

To właśnie dlatego każde nowe badanie dotyczące składu chemicznego powierzchni Ariela, Umbriela, Titanii i Oberona ma praktyczne znaczenie. Projektanci przyszłych instrumentów naukowych muszą wiedzieć, jakich związków chemicznych szukać, w jakich zakresach długości fal prowadzić obserwacje oraz które regiony poszczególnych księżyców mogą okazać się najbardziej interesujące. Im lepiej naukowcy rozumieją procesy zachodzące na tych odległych światach jeszcze przed wysłaniem sondy, tym większa szansa, że przyszła misja odpowie na najważniejsze pytania zamiast dopiero rozpoczynać ich formułowanie.

Nowe badanie wpisuje się właśnie w ten etap przygotowań. Nie dostarcza spektakularnego odkrycia, ale pomaga uporządkować wiedzę zgromadzoną przez ostatnie kilkanaście lat i wskazuje, które hipotezy wydają się obecnie najbardziej prawdopodobne. To cenna wskazówka zarówno dla astronomów zajmujących się obserwacjami z Ziemi, jak i dla zespołów planujących kolejne misje kosmiczne.

W nauce rzadko istnieją proste odpowiedzi

Jednym z największych atutów tej publikacji jest sposób, w jaki autorzy interpretują zgromadzone dane. Zamiast próbować udowodnić jedną hipotezę kosztem wszystkich pozostałych, pokazują, że rzeczywistość może być znacznie bardziej złożona. Jeszcze kilka lat temu dyskusja często sprowadzała się do pytania, czy dwutlenek węgla na księżycach Urana powstaje wskutek radiolizy, czy też pochodzi z ich wnętrza. Najnowsze analizy sugerują, że oba procesy mogą zachodzić jednocześnie.

To ważna lekcja pokazująca, jak rozwija się współczesna nauka. Nowe dane nie zawsze obalają wcześniejsze teorie. Częściej prowadzą do ich uzupełnienia i połączenia w bardziej kompletny model. W przypadku księżyców Urana oznacza to, że promieniowanie magnetosferyczne prawdopodobnie rzeczywiście odpowiada za część obserwowanych zmian chemicznych, jednak nie wyjaśnia wszystkich cech wykrytych przez teleskop Jamesa Webba. Równie prawdopodobny wydaje się udział materiału pochodzącego z głębszych warstw lodowej skorupy lub pozostałości dawnych procesów geologicznych.

Jednocześnie autorzy podkreślają, że obecny stan wiedzy nie pozwala jeszcze jednoznacznie rozstrzygnąć, jaka część dwutlenku węgla ma charakter endogeniczny, a jaka powstała na powierzchni. Tego typu ostrożność jest charakterystyczna dla dobrze prowadzonych badań naukowych. Zamiast formułować kategoryczne wnioski, badacze wskazują najbardziej prawdopodobne scenariusze i jasno opisują ich ograniczenia.

Największą zagadką pozostaje wnętrze księżyców

Choć publikacja koncentruje się na analizie powierzchni, w rzeczywistości prowadzi do znacznie głębszego pytania. Jak wygląda wnętrze największych księżyców Urana?

Jeżeli część dwutlenku węgla rzeczywiście pochodzi spod powierzchni, oznaczałoby to, że ich historia geologiczna mogła być znacznie bardziej dynamiczna, niż sądzono jeszcze kilkanaście lat temu. Niektóre modele sugerują, że przynajmniej Ariel i być może Titania mogły przez bardzo długi czas utrzymywać warstwy ciekłej wody ukryte pod grubą skorupą lodową. Inne wskazują, że nawet jeśli takie oceany istniały, mogły zamarznąć miliardy lat temu, pozostawiając jedynie ślady swojej dawnej aktywności.

Na razie nie istnieją dane pozwalające rozstrzygnąć, który z tych scenariuszy jest prawdziwy. Jedynym sposobem będzie wysłanie nowoczesnej sondy wyposażonej w kamery wysokiej rozdzielczości, spektrometry, radar penetrujący lód oraz instrumenty badające pole magnetyczne i grawitacyjne księżyców. Dopiero takie pomiary pozwolą odpowiedzieć na pytanie, czy pod ich powierzchnią nadal mogą znajdować się warstwy ciekłej wody lub inne struktury świadczące o aktywności geologicznej.

Podsumowanie

Nowa publikacja dotycząca pochodzenia tlenków węgla na największych księżycach Urana nie przynosi jednej sensacyjnej odpowiedzi. Jej wartość polega na czymś znacznie ważniejszym – uporządkowaniu wielu lat obserwacji oraz pokazaniu, że za obecność dwutlenku i tlenku węgla mogą odpowiadać jednocześnie różne procesy. Powierzchnie Ariela, Umbriela, Titanii i Oberona okazują się znacznie bardziej dynamiczne chemicznie, niż sugerowałby ich spokojny wygląd widoczny na zdjęciach wykonanych przez Voyagera 2.

Badanie pokazuje również, jak ogromny wpływ na rozwój astronomii mają nowoczesne instrumenty obserwacyjne. Dane z Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba pozwoliły spojrzeć na system Urana z dokładnością, która jeszcze kilka lat temu była poza zasięgiem naukowców. Jednocześnie przypomina, że nawet najbardziej zaawansowane teleskopy nie zastąpią bezpośrednich badań prowadzonych przez sondy kosmiczne.

Po czterdziestu latach od jedynej wizyty statku kosmicznego w pobliżu Urana jego księżyce wciąż skrywają więcej pytań niż odpowiedzi. Najnowsza praca stanowi kolejny krok w ich poznawaniu i pokazuje, że nawet na pozornie martwych, lodowych światach zachodzą procesy, które mogą wiele powiedzieć o historii całego Układu Słonecznego.

Źródła:

W archiwum WSS znajdziesz powiązany tekst Niebieska plama w sercu Drogi Mlecznej. Kandydat na pozostałość po supernowej W samym sercu Drogi Mlecznej, w gęstym i złożonym otoczeniu….

• Cartwright, R. J. i in. (2026). Tracing the source of carbon oxides on the large moons of Uranus. arXiv:2607.05600.

• Cartwright, R. J. i in. (2024). JWST Reveals CO Ice, Concentrated CO₂ Deposits, and Evidence for Carbonates Potentially Sourced from Ariel's Interior. The Astrophysical Journal Letters.

• Menten, S. M. i in. (2024). Volatile Transport on Ariel and Implications for the Origin and Distribution of Carbon Dioxide on Uranian Moons. Journal of Geophysical Research: Planets.

• Cartwright, R. J. i in. (2021). The Science Case for Spacecraft Exploration of the Uranian Satellites. Planetary Science Journal.

• National Academies of Sciences, Engineering, and Medicine (2022). Origins, Worlds, and Life: A Decadal Strategy for Planetary Science and Astrobiology 2023–2032.

• Howett, C. J. A., Cartwright, R. J. i współautorzy. Publikacje dotyczące obserwacji klasycznych księżyców Urana z wykorzystaniem Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba.